Totaal: €0,00

M.I.L.F // Anne

22 May 2017

Waar zal ik beginnen? Zwangerschap, een topsport!

Ik ben Anne Liebregts, 29 jaar oud en woon in Breda. Ik ben zelfstandige en verhuur mezelf aan bedrijven als sales professional. Van de evenementenbranche tot aan in de bouw. Super veelzijdig mens ben ik dus ;-)

Één van mijn grootse hobby's is de v.o.f. Www.getoutofyourfatsuit.nl die ik met 2 vriendinnetjes al weer een paar jaar heb. Begonnen als een grap en uitgelopen tot een uit de hand gelopen hobby! Een website die gestart is omdat een Facebook pagina niet meer te stoppen was. Het begon zo'n 4,5 jaar geleden toen ik het voor de 10e keer helemaal zat was om het gezellige dikkerdje te zijn. Meer dan 100 kilo was daarbij ook verre van gezond voor iemand van 24. Koolhydraat arm, sporten als een gek en de knop ging om, helemaal om dit keer. 3 jaar later 39 kilo lichter, een blokjes buik en (dat zie ik ik nu pas) een mooi slank figuur. Maar wel mezelf van alles ontzien, bang om te veel uit eten te gaan en misschien niet de gezelligste meer. Het jaar daarna stond in het teken van balans en daarna zelfs van een balans en zwanger worden. Ik kreeg ineens rammelende eierstokken 3.0. Een rare combinatie als je na bijna 10 jaar een mirena spiraal (lees: vlakke hormoonhuishouding) er uit laat halen en de hormonen de baas worden over werkelijk alles. Dat ik een jaar later zwanger zou raken en de hormonen nog duivelser werden wist ik op dat moment nog niet.

De hormoon wisseling zorgde voor de gekste dingen.. Ik verloor die controle die ik al 3 jaar had. Bijvoorbeeld; Hallo eisprong periode, hallo vocht vasthouden en een ander getal op de weegschaal in 1 dag! Maar het was voor een goed doel dus wat zou het me? Zou je zeggen!? Dat werkt in dit licht autistische, controle freak en planmatige brein toch net wat anders... Ik had altijd een idee niet van de lucht zwanger te gaan raken. We gingen dus dit avontuur aan met het idee, als het binnen een jaartje lukt zou dat prima zijn. Maar ja als je na 3 maanden weer doodleuk ongesteld word en een cyclus blijkt te hebben die nog onregelmatiger is dan het weer dan word het met de maand lastiger je vast te houden aan een jaartje.. Ik moest het los gaan laten, meer relaxen en het allemaal ervaren. Maar ik wil altijd al meteen iets en niet over een tijdje. En meestal lukt en of doe ik dat ook. Dat heb ik met sieraden, nieuwe Nikes en een zak chips dus ook met deze wens. Het klinkt gek maar zo werkt(e) het wel. Althans bij deze controlfreak!

Het konijnengedrag wat vriendlief en ik dachten te MOETEN doen maakte ook dat onze relatie aardig op de proef gesteld werd. Maar gelukkig zijn we een ijzersterk duo. Vooral doordat hij alles is wat ik niet ben en andersom. We vullen elkaar enorm aan... Hij is mijn rust.. Mijn aanbidder, in alle tijden!

Net toen we de eerste afspraak hadden gehad bij de fertiliteitsarts die een zeer onregelmatige cyclus constateerde mocht ik de vervolgafspraak in met het nieuws niet ongesteld te zijn geworden.

Waanzinnig, eng en een magisch moment. Al moet ik eerlijk zeggen dat het enge wel de eerste 10 minuten na de test overheerste. We wilde niets liever, al een klein jaartje maar nu was het wel ineens heel echt. Waar zijn we aan begonnen, wauw wat heftig! Was dan ook het eerste wat ik zei na de positieve test. Maar dat het welkom zou zijn, heel welkom, wisten we zeker!

Maar toen, toen volgde een zwangerschap om nooit te vergeten, nu al! Typ ik in week 26 van mijn zwangerschap.

Mijn plan was om gezond te blijven eten, dat was immers al jaren een makkie en tweede natuur. Ook zou ik gewoon blijven sporten want ik las overal dat dat zelfs mega gezond is als je zwanger bent. En vrouwen met al die kwaaltjes zullen vast wel overdrijven. En misselijk in de ochtend moet ook wel te hebben zijn toch?

In week 2 t/m 6 boerde ik alles op wat ik at of dronk, sporten lukte niet en had er geen zin in. Werken ging nog redelijk. Ik zag het als een moeizame start.

Week 7 en 8 kon ik niet werken, alleen overgeven, bevend op de bank liggen en nachten wakker liggen van de misselijkheid. Sporten? Ben jij mal! Witte boterhammen met kaas eten dat dan weer wel. Sowieso loste ik de misselijkheid veel op met eten.. En nee geen rauwkost en broccoli. Maar croissants, tosti's en lasagne.

Vanaf week 9 ging werken een soort van. Ik maak zo'n 60.000km per jaar en rijd het hele land door. Deze periode heb ik veel parkeerplaatsen mee laten genieten van mijn maaginhoud. Niet super chill maar ach ik had mijn maniertjes. De misselijkheid vermoeid wel, al is zwanger zijn (voor mij) vaak ook al vermoeiend in deze periode. Steeds meer ging ik inzien dat ik het hele zwanger zijn wellicht wat onderschat had. Jaloers op andere die het minder zwaar hadden, boos op mezelf en misschien soms teleurgesteld in de situatie? Dat heb ik snel laten varen want daar word geen mens gelukkiger van. Het was mijn, ons proces. En meestal gaan dingen niet via de makkelijkste weg bij mij dus had ik het ook wel kunnen verwachten, stiekem.

Ik hield vast aan de 12 weken grens, toen bij 16 weken nog geen verbetering was liet ik het los! Bij 19 weken zakte de 24/7 misselijkheid die bij 17 weken ook al samen ging met mega hoofdpijn aanvallen. Achteraf blijken die te komen door de bijwerking van een medicijn. Dit gebruikte ik omdat vanaf week 12 mijn darmen protesteerde en weigerde te werken. Dat we daar pas na weken achter kwamen is achteraf ook weer een leerproces. Niet alles als een zwangerschapskwaal zien waar je niets aan kan doen en maar klakkeloos accepteren.

Bij 16 weken wisten we trouwens dat het een mannetje, ons mannetje is in mijn buik. Die trouwens groeide, samen met mijn armen, hoofd,benen en billen. Bij week 8 paste ik al niets meer van mijn kleding, oeps. Tja croissantjes, tosti's en lasagne he ;-)

De hormoonmonsters zorgde voor mega jeuk aanvallen op mijn rug, gekke buien en een andere Anne maar het avontuur werd steeds echter. Bij 21,5 week had ik een 20 weken echo die niet volgens plan verliep, hoe? Lees je hier om te voorkomen dat deze blog alleen maar negativiteit geeft!

Nu bijna 26 weken typ ik deze blog vanuit Corsica en ben ik sinds 1,5 week aan het genieten. Ik geniet van het getrappel, de koopdrift (hallo aankleed pop), het gefantaseer over hoe hij is en hoe wij als ouders zullen zijn! Ik sportte eerst 5-6 x per week en ben nu in 26 weken denk ik 12 x in de gym geweest waarvan de laatste 6 in de afgelopen weken. Ik eet weer gezonder dan in de eerste weken maar mijn eetlust is mega veranderd. Ach ja, ik had de afgelopen maanden meer om me druk over te maken dan mijn eet- en sportgedrag. Dit wil niet zeggen dat ik mijn oude figuur en sportiviteit niet mis maar dat er belangrijkere dingen zijn nu! Dat kleine mannetje en zijn gezondheid.. Dat kleine mannetje heeft me stiekem al een stuk rustiger gemaakt, een stukje minder controlfreak en in laten zien wat ik echt belangrijk vind. Die 14 kilo die er nu al bij zitten (en niet alleen aan mijn buik) gaan er straks vast en zeker wel weer af, ik heb al eens eerder bewezen dat ik het kan!

Voor nu hoop ik op een floep bevalling en mega handig kind.. Maar als er iets is wat ik geleerd heb is dat ik het beste geen verwachtingen kan hebben want deze moeten toch altijd worden bijgesteld.

Ik ga genieten van onze laatste vakantie met z'n tweetjes en mocht je het leuk vinden me te volgen? Kan dat op Insta, Facebook of onze website 

Liefs een mama To be!
 

lieve Ann,
Thanks voor de heerlijke blog en je mooie foto's.
Ik blijf je belly en straks je babyboy volgen!
zo blij dat je eindelijk lekker kunt genieten.
Dikke kus voor jou!

 

Sorry, even een M.I.L.F break.
Anne was voor nu even de laatste M.I.L.F.
IK wil mij even focussen op het vullen van mijn nieuwe website.
(iets met te veel te doen en te weinig tijd in mn leven)

 

No WORRIES, M.I.L.F WILL BE BACK VERY SOON!
xJenn

 

 

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.