Totaal: €0,00

M.I.L.F // Jody

blogbyjenn, blog, mamablog, gastblog, jennifer rijs, milf
14 May 2017

   
Ik ben Jody (25 jaar) en mijn partner heet Niels (27 jaar) en samen hebben we 3 kinderen: Mats, Timo en Soof. Zoals een andere vrouw het mooi verwoorde: 3 kindjes om van te houden en 1 kindje om voor te zorgen.

Op 27 september 2013 kregen Niels en ik de sleutel van onze koopwoning en na de verbouwing konden we begin december in ons huisje.

In maart 2014 was ik één dag overtijd. Toch maar gauw op de fiets naar de Action waar ik zes zwangerschapstesten kocht. Ik kwam thuis waar Niels en een vriend van ons waren. Ik ben stiekem naar boven gegaan en heb gauw over zo’n test heen geplast. Na een minuut ging ik kijken, maar er verscheen niets. “Het zal wel niet”, dacht ik, en ik heb de test in de prullenbak gegooid. Ik vertelde even later aan Niels dat het niet gelukt was. Niels wilde de test toch wel even met zijn eigen ogen zien. Hij pakte hem uit de prullenbak en zag toch echt een heel licht streepje. Daarna heb ik nog een test gedaan en zelfs nog water over een test laten lopen om te controleren of de test betrouwbaar was. Met alle respect, maar met een goedkopere zwangerschapstest van de Action waren we wel wat voorzichtig met het trekken van een conclusie. Bij beide testen waar ik overheen had geplast verscheen wel degelijk een licht streepje en bij de test met water verscheen niets. De volgende ochtend heb ik toch nog maar een test gedaan en ja er verscheen een dikke vette streep! Niels en ik stonden helemaal perplex: “Nu al?!” We waren hartstikke blij, maar hadden niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Bij acht weken hadden we de eerste echo en zagen we een klein garnaaltje met een kloppend hartje op de echo. Bij 10,5 weken hadden we de termijnecho en 17 november 2014 werd de uitgerekende datum.

Vanaf het eerste moment waren Niels en ik ervan overtuigd dat we een jongetje zouden krijgen. We gingen gelijk op internet rond struinen en kwamen de naam Mats tegen. We waren er samen gelijk over uit dat dit de naam van onze kleine spruit moest worden (mits het een jongetje was natuurlijk). Bij de 20 weken echo werd ons gevoel dan ook bevestigd ‘’ we kregen een jongetje!’’.

Alle controles die daarop volgden waren goed en verder voelde ik me ook goed. Ik liep nog kleine rondjes hard en ik fietste en wandelde veel. Rond de 23 weken van m’n zwangerschap kreeg ik wat meer last van krampen in m’n buik. De verloskundige gooide het op mijn darmen. Ik moest maar even warm gaan douchen en lekker op bed gaan, luidde het advies. Dit heb ik gedaan en eigenlijk was het daarna ook weer over (waarschijnlijk werd hier mijn baarmoedermond al korter en kreeg ik daardoor veel harde buiken).

Voor de zomer hadden we eigenlijk geen plannen om op vakantie te gaan, want we hadden onze tuin aangepakt en we konden maar één keer ons geld uitgeven. Totdat we een belletje kregen dat we naar Niels zijn oom en tante in Noord-Frankrijk mochten komen. Aangezien we toch geen plannen hadden en ik 24,5 week zwanger was kon dat prima. Samen met een vriend stapten we in de auto en via een tussenstop in Hoek van Holland reden we een dag later richting Noord-Frankrijk. We hebben een heerlijke vakantie gehad tot een dag voordat we naar huis zouden gaan en ik ’s avonds op de wc veel slijm verloor met een streepje bloed erdoor. Ik had het snel tegen Niels gezegd, maar ik schaamde me er een beetje voor dus ik wilde niet dat hij het tegen zijn tante zou zeggen. Later die avond kreeg ik last van steeds erger wordende maagzuur. Ik had eerder die dag het laatste melk al opgedronken dus ging Niels opzoek naar melk, wat goed werkt als remedie tegen maagzuur.

Rond de klok van tien uur lag ik in m’n tentje op een luchtbed. Ik kon niet slapen en kreeg ’s nachts ineens krampen, het hield maar niet op… ’s Morgens ben ik eerst maar naar de wc gegaan met de gedachte dat ik kon poepen en zo van m’n krampen af kon komen. Wist ik veel wat weeën waren, want ik had me nog helemaal niet verdiept in de bevalling…. Tot mijn grote schrik lag er allemaal bloed in de wc. Huilend over de camping ben ik naar Niels gegaan. Ik kon alleen maar huilen en was op dat moment enorm bang dat ons kindje niet meer leefde. We hebben de verloskundige in Nederland gebeld. Zij zei dat we moesten proberen om de Nederlandse grens te halen, maar dit was twee uur rijden. De verloskundige vroeg mij hoe lang er tussen elke wee zat. Eigenlijk had ik het nog helemaal niet getimed, dus de telefoon erbij gepakt en getimed. Elke anderhalf tot twee minuten kwam er weer een wee. Toen moesten we zo snel mogelijk naar de dichtstbijzijnde ziekenhuis. Niels heeft de TomTom ingesteld en zo kwamen we uit bij een ziekenhuis in Duinkerken. Hier hadden ze geen echoapparaat en de juiste medicatie, dus ben ik overgebracht naar een verloskundige praktijk. Hier werd al gauw duidelijk dat ons kindje dezelfde dag nog geboren zou worden. Niels heeft onze ouders opgebeld en vervolgens zijn we per ambulance naar het ziekenhuis in Calais gebracht, waar een neonatologie afdeling was. Ik was immers nog maar 25 weken en 6 dagen zwanger.  ’s Avonds om 22:02 uur is ons zoontje Mats geboren. Na zijn geboorte is hij gelijk bij ons weggehaald. Mats zat achter een gesloten deur… Niels en ik konden alleen maar naar de deur staren en zeiden helemaal niets tegen elkaar. Na een halfuur kwam het verlossende woord van de kinderarts, zij vertelde ons dat alles goed was met Mats.

Mats heeft in totaal 17 dagen geleefd. Hij is aan complicaties van de vroeggeboorte overleden. In de 17 dagen dat Mats geleefd heeft leek het net of we in onze eigen achtbaan beland waren. Het ene moment durfden we over de toekomst na te denken en het andere moment durfden we nog geen halve dag vooruit te kijken. We zijn erg blij dat we Mats die 17 dagen hebben mogen leren kennen.

Na zijn overlijden moesten we nog een week in Frankrijk verblijven om alles te regelen, zodat Mats met ons mee naar Nederland kon. Thuis was alles anders. Er zat geen baby meer in m’n buik, maar er was ook geen baby bij ons thuis. Dit was een erg leeg en verdrietig gevoel. Het enige waar wij aan konden denken was een broertje of zusje voor Mats.

Terug in Nederland hebben Niels en ik gelijk een afspraak gemaakt met het ziekenhuis in onze woonplaats. De gynaecoloog in het ziekenhuis dacht dat we domme pech hadden gehad en bij een eventuele volgende zwangerschap werden we dan ook streng in de gaten gehouden, zo luidde het advies. Ook zou mijn baarmoedermond elke 2 weken opgemeten worden. Eind november 2014 hadden we opnieuw een positieve zwangerschapstest in onze hadden en bij acht weken zagen we een mooi kloppend hartje. Helaas bij de echo van negen weken klopte het hartje niet meer, ik had een miskraam.

In april 2015 hadden we opnieuw een positieve zwangerschapstest in onze handen. Bij de negen weken echo zag alles er goed uit en 20 december 2015 werd de uitgerekende datum. De controles die daarop volgden waren allemaal goed. Elke twee weken werd mijn baarmoedermond gemeten en daar zagen ze hem langzaam korter worden. We hoefden ons hier geen zorgen over te maken. Totdat ik bij 22 weken buikkrampen kreeg. We moesten gelijk naar het ziekenhuis komen, mijn baarmoedermond was nog maar anderhalf centimeter (wat normaal tussen de drie a vier centimeter moet zijn). Het leek erop dat ik één dezer dagen zou gaan bevallen. Ik heb gelijk weeënremmers toegediend gekregen en een paar dagen later ben ik over gebracht naar het UMCG. Daar heb ik een pessarium om mijn baarmoedermond gekregen, met de hoop dat onze kleine man nog weken zou blijven zitten. Tot ik op een ochtend, na 25 weken en 4 dagen zwangerschap, op de wc mijn slijmprop verloor. Ik wist gelijk dat het foute boel was… Mijn baarmoedermond was verstreken en mijn vliezen waren door het pessarium heen gekomen. In totaal heb ik nog vijf dagen plat gelegen in het UMCG met weeënremmers en ik kreeg longrijpingsprikjes voor de kleine man. Het enige wat Niels en ik konden denken was ‘als we maar niet weer met lege handen komen te staan’. Uiteindelijk is onze zoon Timo Mats, vernoemd naar zijn grote broer, na een zwangerschapsduur van 26 weken en 1 dag geboren. Weer waren we in een achtbaan terecht gekomen. De eerste twee dagen ging het erg goed met Timo, hij mocht zelfs van de beademing af. De derde dag ging het stukken minder en werden er grote bloedingen in zijn hersenen geconstateerd middels een echografie. Timo is na vijf dagen aan complicaties van zijn vroeggeboorte overleden. We hebben hem mee naar huis genomen waar wij op een mooie manier afscheid van hem konden nemen. Ook hebben vrienden en familie Timo nog kunnen zien.

De stichting Make A Memory is bij ons thuis geweest en heeft prachtige foto’s van Timo gemaakt.

Ongeveer een maand nadat Timo was overleden hebben we een nagesprek in het UMCG gehad. Na de twee vroeggeboortes van onze mannetjes was het duidelijk geworden dat ik een zwakke baarmoederhals heb. Vaak hebben Niels en ik gedacht “wat als ze dit bij Timo al wisten?”, maar helaas, wat als bestaat niet en hier krijgen we onze mannetjes niet mee terug.

Het eerste wat Niels en ik wilden was uit de omgeving en even lekker met ons tweetjes er tussenuit. Mijn zus, die in Amsterdam woont, ging eind oktober samen met haar vriend op vakantie naar Ibiza. De keus was snel gemaakt en Niels en ik hebben tien dagen in Amsterdam doorgebracht. In Amsterdam konden we al ons verdriet even vergeten en volop genieten van onze dagen daar. We hebben bijna alles gedaan in Amsterdam wat we maar konden doen. Van het Televiziergala tot aan een bezoek aan de televisieuitzendingen van De Wereld Draait Door en RTL Late Night tot aan een bezoek aan Artis en Najib Amhali in Carré. Van een bezoek aan het Seksmuseum op het Damrak tot aan een rondvaart door de Amsterdamse grachten. We hebben deze 10 dagen volop genoten totdat we weer thuis kwamen: daar vielen we in een zwart gat… Het moeilijkste vond ik om zwangere vrouwen te zien. Natuurlijk gun ik het iedereen, maar onszelf natuurlijk ook.  Het idee dat ik zelf ook nog zwanger had moeten zijn deed het meest zeer. Ik was blij toen de uitgerekende datum voorbij was.

Niels en ik zijn voor onderzoeken naar het VUMC in Amsterdam en naar het Radboud UMC in Nijmegen geweest. Duidelijk was dat ik bij een eventuele volgende zwangerschap een bandje (cerclage) om mijn baarmoedermond moest hebben.

Niels en ik hebben een halfjaar gewacht met een nieuwe zwangerschap. Gek genoeg was de hoop op een gezond kindje groter dan de angst om opnieuw een kindje te verliezen.  Vanuit de medische wetenschappen werd ons ook verteld dat de cerclage een mogelijkheid was met in de onderzoeken een 90% ‘baby-take-home-ratio’, maar een garantie krijg je natuurlijk nooit.

Begin april 2016, had ik  voor de vierde keer een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Het gekke was dat er gelijk een knop omging en ik niet echt kon genieten. De weken daarop waren erg spannend. Na exact 14 weken heb ik in het Radboud UMC in Nijmegen een cerclage om mijn baarmoedermond gekregen. Vanaf toen heb ik elke week een controle gehad bij mijn vaste gynaecoloog in het UMCG. Vanaf 25 weken t/m ruim 27 weken zwangerschap heb ik voor mijn eigen geruststelling in het ziekenhuis gelegen, om de periode te overbruggen waar het bij Mats en Timo allebei fout ging.

Eenmaal weer thuis, en elke week die werder kwamen in de zwangerschap, ging het steeds beter en durfde ik eigenlijk pas echt vooruit te kijken. Bij 28 weken zijn we begonnen met de babykamer en durfden we een kinderwagen te bestellen. Bij 32 weken ging er een last van mijn schouders af. Dit was een enorme mijlpaal!

In de 37e  week is de cerclage doorgeknipt, maar het lukte niet om hem ook in zijn geheel te verwijderen. In de loop van de middag kreeg ik last van weeën. Het leek erop dat ons meisje die dag of nacht geboren zou worden. ’s Avonds stopten de weeën en daarna heb ik nog een week met drie á vier centimeter ontsluiting gelopen.

Op 24 november 2016, na een zwangerschap van 38 weken en 2 dagen, is onze dochter Soof geboren. Wat waren en zijn we nog steeds blij dat we eindelijk ons kindje in onze armen mogen hebben. Dit gevoel is niet te omschrijven. Elke dag kijken Niels en ik samen naar Soof en verschijnt een lach op onze gezichten van oor tot oor.  En Soof? Ook Soof heeft het prima naar haar zin, met ergens vanaf een heel speciaal plekje haar twee grote broers die met haar meegenieten.


Meet: Happy Little Soof

 

Lieve, Lieve Jody.
Ik weet niet wat ik moet zeggen of hoe ik je uberhaupt kan bedanken voor het delen van je verhaal.
wat ben ik blij dat jij gister je eerste moederdag vierde samen met Soof en je kleine mannetjes in je hart.
Geniet van jullie prachtige kleine moppie, ze is een mooi wondertje.
Ik wil jou en je gezin alle liefde en geluk van de wereld toe wensen!
Heel veel liefs, X Jenn

Volgende week lees je het verhaal van anne, beter bekend als founder (samen met haar vriendinnen) van het foodie en healthylifestyle platform Get out of your fat suit.
A
nne is zwanger van haar eerste kindje.
haar zwangerschap ging tot zover niet bepaald van een leien dakje.
volgende week deelt zij alles hierover met ons!

 

 

 

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.