Totaal: €0,00

Miskraam #1

29 June 2017
November 2014. Wij dachten in blijde verwachting te zijn van een broertje of zusje voor Peach maar het ging mis. Jammer genoeg bleef het niet bij die ene keer. In totaal zitten tussen Peach en Rebel vijf mislukte zwangerschappen. In februari 2016 had ik de laatste. Ik ben altijd erg open geweest over dit onderwerp en wilde niet deel uitmaken van het taboe. Ik deelde de echo van ons kindje wat er niet mocht komen en denk geregeld terug aan deze moeilijk periode in mijn leven. Omdat ik heel vaak (prive) berichtjes krijg met vragen over mijn miskramen, heb ik besloten om blogs te schrijven over mijn ervaringen. Niet omdat ik zielig gevonden wil worden maar omdat ik hoop dat andere vrouwen er iets aan hebben. Al is het maar om te laten weten dat je niet de enigste bent. Vertellen dat een zwangerschap is mislukt lijkt wel niet te mogen maar alle 12 weken echo’s gaan viral. Dat doet heel veel pijn, vooral wanneer je net een miskraam hebt doorgemaakt of een kinderwens hebt die maar niet in vervulling lijkt te gaan. Hopelijk kan deze blog iemand helpen, het helpt mij in ieder geval met het verwerken van deze nare tijd.

 

Mijn eerste miskraam.

Van Peach werd ik na 13 jaar pil, binnen vijf maanden zwanger. De zwangerschap verliep volgens het boekje. Met 10 weken zwangerschap sprong er alleen een adertje in mijn baarmoedermond waardoor ik extreem veel bloed verloor. Maar Peach zat nog heerlijk in mijn buik, de zwangerschap zag er prachtig uit en de arts trok de conclusie dat ik een makkelijk bloedende baarmoedermond heb. Ik werd aangestipt. Kwetsbare adertjes werden dicht gebrand om nieuwe bloedingen te voorkomen. Te veel bloedingen konden namelijk een miskraam veroorzaken. Na het aanstippen nooit meer een druppeltje bloed gezien. Op dit incident na, had ik een super fijne zwangerschap. Met 39 weken en 1 dag werd ik na een droombevalling, op 9 augustus 2013 voor de eerste keer mama! De mooiste dag van mijn leven.

 

Op Peach haar eerste verjaardag besloten wij de pil weer in de prullenbak te gooien. Een broertje of zusje was zo welkom en het leek ons heel mooi als het leeftijdsverschil niet zo groot zou zijn. Binnen twee maanden was ik opnieuw zwanger en wij waren in de gloria! Op pakjesavond deelde wij dit nieuws met onze familie. Peach haar laatste cadeautje uit de zak van Sinterklaas was de ingepakte zwangerschapstest. Je had die koppen van alle opa’s en oma’s moeten zien. Met vlinders in ons buik vierden wij oud en nieuw en konden alleen maar fantaseren over hoe het volgend jaar met twee kindjes  zou zijn.

 

In januari werden wij bij de eerste echo, met ruim 8,5 week, bruut van onze wolk geschopt. De verloskundige vond de groei van ons kindje niet voldoende. Het hartje klopte maar ze vond het te klein en voorspelde dat het niet goed zou aflopen. We moesten over twee weken nog maar eens terug komen.

 

Wat waren wij verdrietig maar vooral ook boos! Hoe kan zij nou weten wanneer de bevruchting had plaats gevonden? Zij was er niet bij! Als wij terug telde kwamen wij uit op een wilde zaterdagvond. Toen had het prima gekund! Helaas, ze kreeg gelijk. Na anderhalve week begon ik te bloeden maar had geen buikpijn. Toen wij in het ziekenhuis kwamen, bleek met 12 weken het hartje te zijn gestopt met kloppen.

 

Ik had nog maar net mijn broek dicht gemaakt of moest al aangeven hoe ik de miskraam wilde ondergaan. Als ik wilde, kon er die zelfde week nog een curettage plaats vinden. Ik mocht afwachten maar kon ook kiezen voor medicijnen. Ik koos voor het laatste want ik vond dat er aan een curettage te veel risico’s kleefden. De arts legde uit dat ik een tabletje zou krijgen die ik zelf tegen mijn baarmoedermond aan moest duwen. Deze zou de miskraam opwekken en zo de zwangerschap los komen. Ik moest maar even grote  maandverbandjes kopen want het zou lijken alsof ik heel erg ongesteld zou zijn.

 

Ongeveer een halfuur na dat wij hoorde dat de zwangerschap voorbij  was stond ik in de apotheek te wachten op de tabletten. Niet bepaald leuk.

 

Die zelfde middag gebruikte in dat pilletje en heb de rest van de dag op de bank gezeten. In de avond kreeg ik inderdaad “kramp”. Ik zeg “kramp” want het leek meer op weeën. Nog geen halfuur later zat ik op handen en knieën de weeën weg te puffen. Het was zo heftig, ik wist niet wat mij overkwam. Er was mij helemaal niet verteld dat het zo heftig kon zijn. Inmiddels liep het bloed langs mijn enkels en kon ik alleen nog maar op een vuilniszak op de bank zitten.

 

Dit was gewoon een bevalling en dat klote maandverband kon natuurlijk alle ellende niet verdragen. Het was inmiddels 23:00 en PP is maar naar de nachtapotheek gereden bij de huisartsenpost, om kraamverband te halen. Ik kon alleen nog maar op de wc zitten want het bloedverlies was extreem. De weeën namen af, ik ging proberen te slapen maar ik was de zwangerschap niet verloren.

 

De volgende ochtend belde ik het ziekenhuis en vertelde wat er was gebeurd. Ik moest het andere tabletje maar nemen. Je krijgt namelijk een back-up pilletje mee, voor als het niet gelukt is met de eerste of wanneer je vermoed dat er nog resten in je buik zitten. Van het tweede pilletje kreeg ik niet eens buikpijn. Ik bleef bloeden alsof ik ongesteld was, maar meer ook niet.

 

Een dag later kreeg ik een echo. Ik zag ons kindje nog zitten en er was niets gebeurd. Alleen de vruchtzak was stuk gegaan en het baarmoederslijmvlies was geslonken. Mijn baarmoederslijm werd opgemeten. Als dat dikker zou zijn dan 8.5 mm moest ik meteen gecuretteerd worden. Het was 8.43. De arts wilde toch dat ik thuis verder zou afwachten, en dat deed ik. Mocht er niets gebeuren zou ik over een week alsnog een curettage krijgen.

 

Dagen zat ik thuis te wachten en er gebeurde niets. De muren kwamen op mij af en ik besloot maar naar mijn werk te gaan. Ik bloede niet meer en wilde afleiding. Op mijn werk was iedereen op de hoogte, wat ik fijn vond. Ik kreeg dikke knuffels en de meiden waar ik mee samenwerk, zorgde voor voldoende afleiding. Totdat ik even achter de pc zat en ik plotseling weer weeën kreeg. Ik raakte een beetje in paniek en dacht; ”OMG niet hier!” Natuurlijk kon ik meteen naar huis.

 

Thuis op de wc verloor ik de zwangerschap. Het was niet te missen want dit keer plonsde er van alles in de wc. Ik voelde de stolsel eruit komen en moest keihard huilen. Opdat moment kreeg ik precies de zelfde adrenaline stoot als toen bij mijn bevalling van Peach, inclusief het na trillen. Je hormonen doen gewoon precies het zelfde als bij een “gewone” bevalling. Ik was heel verdrietig maar ook opgelucht dat het niet tot een curettage hoefde te komen.

 

Steeds werd ik weer heel snel zwanger, daarvoor kreeg ik geen begeleiding in het ziekenhuis. De zwangerschappen en miskramen werden daar wel gemonitord. Ik dacht dat het domme pech was maar dat wij vijf keer pech zouden hebben had ik niet zien aankomen. Voor mij voelde het goed om over de miskramen te praten. Doordat ik zo open over mijn miskramen sprak, kwam ik vanzelf in aanraking met vrouwen die het zelfde hadden meegemaakt. Hun verhalen waren een ontzettende steun voor mij maar het aller belangrijkste, ze gaven mij hoop. 

 

Nu ik dit zo heb opgeschreven en terug denk aan die tijd besef ik mij pas wat een ongelofelijke klote tijd dat was. Met verbazing kijk ik terug op hoe “leuk” ik nog kon doen. Nu pas zie ik in wat voor klappen wij hebben opgevangen en dat ik eigenlijk een Oscar heb verdiend voor mijn acteer werk.  Wat kon ik goed doen alsof alles koek en ei was zeg. Applaus. Een overlevingstandje waarvan ik niet gedacht had het in mij te hebben.

 

Want met het krijgen van miskramen is een ding zeker.

“You don’t get over it, you get trough it”

 

X Jenn

 

In de volgende blog deel ik hoe wij het vertrouwen hielden, ondanks dat het  steeds mis bleef gaan en wat ik er aan deed om het verlies te verwerken. 

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.